Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2015

Το οξύμωρο

Το οξύμωρο σάμπως και είναι ένα.
Το οξύμωρο της ζωής μου, αν υποθέσουμε ότι είναι ένα (που καταφανώς δεν είναι), είναι ότι ο μεγαλύτερος περιορισμός που επιδρά σε μένα είναι η ίδια η ανάγκη μου για ελευθερία, που μόνη μου επιβάλλω. 


Αν έπρεπε να διαλέξω ένα ακόμα, θα ήταν η διάσταση που μονίμως υπάρχει στη λογική και το συναίσθημα, που επίσης επιλέγω να μην εξαλείφω, καθώς έχω και τα δύο ανάγκη και επιθυμία.

(Δεν λέω καλές γιορτές ακόμα, έρχεται εορταστικός επικήδειος έτους! χαχαχαχα)

Υγ. Ανατριχιαστικό μουσικό θέμα και σήμερα!


2 σχόλια:

  1. Καμιά φορά τα νιώθω και εγώ τα contradictions σου. Φάση έχουν :)

    ΥΓ. Τι soundtrack, τι ταινία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αλίμονο καλέ μου φίλε :) ώρες ώρες νιώθω σα γάτα που κυνηγάει την ουρά της!

    Υγ. Ασφαλώς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα σχολιάκι θα μας έκανε καλύτερους! Και αν δεν σας κάνει κόπο βάλτε και ένα ονοματάκι ή κάποιο ψευδώνυμο! Μου αρέσει να ξέρω σε ποιους απευθύνομαι και δίνει ένα πιο προσωπικό τόνο! :) :) :)